Tom uyga ma’yus kayfiyatda keldi. Xolasining birinchi so‘zlaridanoq u qayg‘uni yanada og‘ir joyga olib kelganini tushundi.

— Tom, men seni tiriklayin terisini shilib olishni xohlayman!

— Xola, nima qildim?

— Bas, yetarli! Men missis Harperning oldiga borib, tushingni aytib bermoqchi bo‘ldim. Ahmoqona keksa xotin kabi. Va u Jodan bilib olgan ekanki, sen o‘sha kechasi shu yerda bo‘lib, gaplarimizning hammasini eshitgansan! Tom, bilmayman, bunday bola qanday odam bo‘lib yetishadi. Men u yoqqa borib, ahmoqqa aylanishimga yo‘l qo‘yganing meni juda xafa qildi.

Bu yangi nuqtai nazar edi. Ertalab Tomga juda hazil va aqlli tuyulgan hiyla endi xunuk va pastkash ko‘rindi. U boshini egib qoldi, keyin dedi:

— Xola, men buni qilmasligim kerak edi, lekin o‘ylamagan edim.

— Ey, bolam, sen hech qachon o‘ylamaysan. Faqat o‘zingni o‘ylaysan. Sen Jekson orolidan kechasi bu yerga kelib, bizning qayg‘umizni masxara qilishni o‘ylading. Ammo bizga rahm qilishni, qayg‘udan qutqarishni o‘ylamading.

— Xola, endi bilaman, bu yomon edi, lekin men yomon niyatda emasdim. Rostdan. Men o‘sha kecha bu yerga sizni masxara qilish uchun kelmaganman.

— Unda nima uchun kelding?

— Sizga biz cho‘kmaganimizni aytish uchun. Biz uchun tashvishlanmasligingiz uchun.

— Tom, Tom, agar men bunga ishona olsam edi, dunyodagi eng baxtli odam bo‘lardim. Ammo sen bunday o‘ylamagansan, buni bilaman.

— Haqiqatan ham shunday edi, xola. Agar shunday bo‘lmasa, joyimdan qimirlamay qolay.

— Unda nega aytmading?

— Chunki siz dafn marosimi haqida gapira boshladingiz, men esa cherkovga kelib, yashirinish fikriga berilib ketdim. Shuning uchun po‘stloqni cho‘ntagimga qaytarib qo‘ydim va gapirmadim.

— Qanaqa po‘stloq?

— Men sizga qaroqchi bo‘lgani ketganimizni yozgan po‘stloq. Siz o‘pganimda uyg‘onmaganingizga juda afsusdaman.

Xolasining yuzidagi qattiqlik eridi va ko‘zlarida mehr chaqnadi.

— Meni o‘pdingmi, Tom?

— Ha, o‘pdim.

— Nega o‘pding?

— Chunki sizni juda yaxshi ko‘raman va siz ingrab yotgan edingiz. Men juda achindim.

Bu so‘zlar haqiqatga o‘xshardi. Kampir ovozida titroq bilan dedi:

— Yana o‘p meni, Tom! Endi maktabga bor va meni boshqa bezovta qilma.

Tom ketgan zahoti u shkafga yugurdi va Tom qaroqchilikka kiygan eski kurtkani chiqardi. Keyin to‘xtadi.

«Yo‘q, qaramayman. Bechora bola, yolg‘on gapirgan bo‘lsa kerak... Lekin bu muborak yolg‘on, bu menga juda ko‘p taskin beradi. Xudo uni kechiradi, chunki u buni mehribonlikdan aytdi. Men tekshirmayman».

U kurtkani qo‘ydi va bir daqiqa o‘yga tolib turdi. Ikki marta qo‘lini uzatdi, ikki marta qaytardi. Uchinchi marta jur’at qildi: «Yolg‘on bo‘lsa ham, yaxshi yolg‘on. Bundan xafa bo‘lmayman».

U cho‘ntakni titkiladi. Bir lahzadan so‘ng u ko‘z yoshlari orqali Tomning po‘stloqqa yozgan yozuvini o‘qirdi:

— Men endi bolani kechira olaman, garchi u million gunoh qilgan bo‘lsa ham!