Bu Tomning buyuk siri edi: qaroqchi do‘stlari bilan uyga qaytib, o‘z dafn marosimida qatnashish. Ular shanba kuni kechqurun yog‘och ustida Missuri qirg‘og‘iga suzib o‘tishgan, qishloqdan besh-olti mil pastda qirg‘oqqa chiqib, shahar chetidagi o‘rmonda tong otguncha uxlashgan. Keyin orqa ko‘chalar orqali cherkovga kirib, galereyaga yashirinishgan edi.

Dushanba kuni nonushtada Polli xola va Meri Tomga juda mehribon edilar. Ko‘p gapirildi. Bir payt Polli xola dedi:

— Tom, men sizlar hammaga bir hafta azob berib, o‘zinglar zavqlanganingizni yomon hazil deb hisoblamayman. Ammo shuncha masofadan kelib, o‘z dafn marosimingga qatnashganing holda, menga bir ishora bermaganing achinarli. Agar sen chindan ham meni sevganingda, biror yo‘l bilan menga «men o‘lmaganman, faqat qochib ketganman» deb bildirarding.

— Xola, men qilmoqchi edim... — dedi Tom. — Kechasi tushimda sizni ko‘rdim.

— Tush ko‘rish uncha ko‘p narsa emas, lekin bu ham bir narsa. Nima tush ko‘rding?

— Chorshanba kechasi tushimda siz karavot yonida, Sid yog‘och qutida, Meri uning yonida o‘tirganini ko‘rdim.

— Ha, biz shunday o‘tirgandik! Ha, doim shunday o‘tiramiz. Tushingda bizni bunchalik ham o‘ylaganing yaxshi.

— Va tushimda Jo Harperning onasi ham shu yerda edi.

— Ha, u shu yerda edi! Yana nima?

Tom eslayotgandek o‘ylanib, bir-bir aytib berdi: shamol shamni tebratgani, xola Sidni eshikni yopishga yuborgani, missis Harperning qaymoq haqida aytgani, Sidning aytgan gaplari va xolaning javobi. Har bir yangi tafsilot bilan Polli xolaning hayrati oshib borardi.

— Xudoyim! — dedi u nihoyat. — Hech qachon bunchalik aniq tushni eshitmagan edim! Bu bashorat, bu Xudoning ishi! Men buni missis Harperga aytib beraman, u bunga ishonmaydi.

— Keyin siz menga duo qildingiz, men sizni yotganingizni ko‘rdim va juda achindim. Chinor po‘stlog‘iga «Biz o‘lmaganmiz, biz faqat qaroqchi bo‘lgani ketdik» deb yozib, shamning yoniga qo‘ydim. Keyin engashib, sizni o‘pdim.

— O‘pdingmi, Tom? O‘pdingmi?! Shuning uchun men seni hamma narsani kechiraman! — Va u Tomni quchoqlab oldi, Tom esa o‘zini eng oxirgi yovuz odamdek his qildi.

— Juda yoqimli, garchi bu faqat tush bo‘lsa ham, — deb qo‘ydi Sid ovozini chiqarib.

— Jim bo‘l, Sid! Odam tushida nima qilsa, uyg‘oq bo‘lganda ham shunday qiladi.

Maktabga ketayotganda Tom qahramon edi. U o‘zini mag‘rur ko‘rsatar, kichik bolalar uning ortidan to‘da bo‘lib ergashar, uning safida bo‘lishdan baxtiyor edilar. Uning tengdoshlari esa o‘zlarini e’tiborsiz ko‘rsatishsa ham, hasaddan yonardilar. Ular uning qora quyoshdan kuygan terisi va shon-shuhratiga ega bo‘lish uchun hamma narsani berishardi.

Tom endi Bekki Tetchersiz yashay olishga qaror qildi. Shon-shuhrat yetarli edi. U shon-shuhrat uchun yashaydi. Endi u «yarashishni» xohlasa, Tomning befarqligini ko‘radi. Bekki keldi. Tom uni ko‘rmagandek bo‘lib, Emi Lourens bilan gaplasha boshladi. Bekki ko‘zlari yonib, sekin o‘tib ketdi.

Bekki qizlarga yaqinlashib, yaqinda bo‘ladigan pikinik haqida gapira boshladi va kimlarni taklif qilishini aytdi. U hammani taklif qildi, faqat Tom va Emini emas. Tom esa e’tibor bermay, Emi bilan gaplashib ketdi.

Tanaffusda Tom Emi bilan yurishda davom etdi va Bekkini ko‘rsatish uchun aylanib yurdi. Lekin birdan u qizni ko‘rib qoldi va qoni muzladi. Bekki maktab ortidagi kichik skameykada Alfred Templ bilan rasmli kitobni tomosha qilib o‘tirardi. Ular boshlarini shunchalik yaqin tutib, kitobga shunchalik berilib ketishgan ediki, butun dunyoni unutgandek edi. Tomning tomirlaridagi qon olovdek yondi. U o‘zini nafratlana boshladi, chunki Bekkining taklif qilgan yarashuvini rad etgan edi.

Emi Tom bilan quvnoq gaplashardi, Tomning tili esa bog‘lanib qolgan edi. U tez-tez «nima?» deb so‘rardi, javoblari noto‘g‘ri bo‘lardi. Nihoyat u uyga ketish kerakligini aytdi va Emidan qochib ketdi.

Tushlik payti Tom uyga yugurdi. Uning vijdoni qiynalardi. Bekki esa kitob ko‘rib o‘tirgan joyda Alfredga nafrat bilan qaradi — qiz faqat Tomni jazolash uchun shunday qilgan, endi Tom ketgach, Alfredga ham qiziqishi qolmagan edi.

— Ey, meni tinch qo‘y! Men bundan zerikdim! — dedi Bekki va yig‘lab, ketdi.

Alfred hammasini tushundi. U o‘yinchoq bo‘lganidan g‘azablandi va Tomdan qasos olishga qaror qildi. U bo‘sh sinfga kirib, Tomning imlo kitobini topdi va kechqurungi dars sahifasini siyoh bilan bo‘yab qo‘ydi. Bekki deraza ortidan buni ko‘rib qoldi. U Tomga aytmoqchi bo‘ldi, ammo keyin fikridan qaytdi: Tom jazolansin!