Ko‘zlari bir lahzaga qorong‘ilashdi. Qulog‘i shang‘illadi. Ko‘zini ochganda, u tepalikning ustida, ochiq osmon ostida turardi.

Faqat atrofda hech qanday turist, hech qanday muzey yo‘q edi. Uning oldida esa koshinlar bilan bezatilgan, yumaloq, baland bino ko‘tarilib turardi. Uning devorlaridagi moviy va oltin naqshlar oy nurida yaltirardi.

Pastda, tepalik etagida, minglab chiroqlar miltirardi. Lekin bular elektr chiroqlari emas, mash’ala va pilikli chiroqlar edi. Shamol o‘tin tutuni va gullagan bog‘lar hidini olib kelardi.

— Sen kimsan? Bu yerda nima qilyapsan? — degan ovoz eshitildi.

Doniyor o‘girildi. Uning oldida yigirma besh yoshlar atrofidagi, egnida uzun to‘n, boshida salla bilan yigit turardi. Qo‘lida esa xuddi muzeydagidek mis usturlob bor edi.

— Men... Doniyorman, — dedi bola. — Adashib qoldim.

— Adashib? Rasadxona tepasida-ya? — yigit uni boshdan-oyoq kuzatdi, ayniqsa krossovkasiga uzoq tikildi. — Kiyiming ham g‘alati.

— Mayli, yur, shamolda turma, — dedi u nihoyat. — Men Aliman, Mirzo Ulug‘bekning shogirdlaridanman. Bugun kecha kuzatuv navbati menda.

Doniyorning qulog‘i qizib ketdi. Ali. Ulug‘bekning shogirdi. Dilbar opa yo‘lda nimadir aytgandi: Ali Qushchi. U keyinchalik mashhur olim bo‘ladi.

— Hozir qaysi yil? — so‘radi Doniyor tortinib.

Ali uni yana g‘alati qarash bilan kuzatdi, keyin hijriy sanani aytdi. Doniyor uni miyasida hisoblab chiqa olmadi, ammo bir narsani aniq tushundi: u rasadxona endigina qurib bitkazilgan zamonga tushib qolgan edi.