Ertalab palubaga chiqqanimda orol butunlay boshqacha ko‘rindi. Shamol tingan, biz qirg‘oqdan yarim milya narida edik. Orolning ko‘p qismi kulrang o‘rmonlar bilan qoplangan, ular orasidan sariq qum tepaliklari, baland qarag‘aylar ko‘rinib turardi. Tepaliklar ustida g‘alati shakldagi yalang‘och qoyalar ko‘tarilgan edi. Durbin tepaligi esa hammasidan baland bo‘lib, tik qiyaliklari bilan xuddi haykal poydevoriga o‘xshardi.

Kema to‘lqinlarda chayqalardi. Men ilgari dengiz kasaliga chalinmagan bo‘lsam-da, endi boshim aylanib, ko‘nglim aynirdi. Balki shuning uchun, balki orolning qorong‘i va g‘amgin manzarasi tufayli, uni ko‘rganimdan beri xazina oroli haqida o‘ylashdan nafratlana boshladim.

Kun issiq, havo dim edi. Dengizchilar ishlashni istamay, to‘ng‘illashardi. Qo‘zg‘olon havosi xuddi momaqaldiroqdan oldingi bulutdek osilib turardi. Hatto shunday bo‘lsa ham, Long Jon tinmay ishlardi: u hamma joyda yurib, maslahat berar, hazillashar, hammadan ko‘ra yaxshiroq ishlardi. Bu esa vaziyatni yanada xavotirli qilib ko‘rsatardi.

Biz kayutada maslahatlashdik.

— Ser, — dedi kapitan skvayrga, — agar men yana bitta buyruq bersam, ular darhol isyon ko‘tarishadi. Ammo bitta odam bor, u ularni tinchlantira oladi.

— Kim? — so‘radi skvayr.

— Silver, ser. U ham ulardek tinch turishni istaydi. Kel, ularga qirg‘oqqa chiqishga ruxsat beraylik. Agar hammasi chiqsa, biz kemani egallaymiz. Agar hech kim chiqmasa, biz kayutani himoya qilamiz. Agar ba’zilari chiqsa, Silver ularni yumshoq qilib qaytarib olib keladi.

Shunday qilindi. Halol odamlarimizga qurol tarqatildi. Kapitan palubaga chiqib, ekipajga e’lon qildi:

— Bolalar, kun issiq, hammamiz charchadik. Qirg‘oqqa chiqib dam olish hech kimga zarar qilmaydi. Qayiqlar tayyor. Kim istasa, tushdan keyin qirg‘oqqa borishi mumkin.

Dengizchilarning kayfiyati darhol ko‘tarildi. Ular shunday qichqirishdiki, aks-sadosi butun orol bo‘ylab yangradi. Kapitan esa ular orasidan chiqib ketdi va Silverga ishni topshirdi.

Silver ishni darhol tashkil qildi. Oltita odam kemada qoldi, qolgan o‘n uchtasi, Silver bilan birga, qayiqlarga tushdi.

Shu payt men birinchi telbalikni qildim. Men hech qanday foydali ish qila olmasligimni tushundim va birdan qirg‘oqqa borishga qaror qildim. Bir lahzada men yon tomondagi qayiqning tumshug‘iga sakrab tushdim va yashirindim. Hech kim meni sezmadi, faqat eshkakchi:

— Bu sen-mi, Jim? Boshingni past tut, — dedi.

Lekin Silver meni ko‘rdi va qichqirdi:

— Jim! Jim!

Qayiq qirg‘oqqa birinchi bo‘lib yetdi. Men daraxt shoxini ushlab, sakrab tushdim va o‘rmon ichiga qochdim. Silver hali yuz qadam orqada edi.

— Jim, Jim! — deb qichqirardi u.

Men esa hech narsaga quloq solmay, butalar orasidan o‘tib, to‘g‘ri yugurib ketaverdim.