Hamma palubaga yugurib chiqdi. Men ham bochkadan sakrab chiqib, ularga qo‘shildim. Oy chiqqan edi, uning yorug‘ida janubi-g‘arbda ikki tepalik, ularning ortida esa uchinchi, eng baland tepalik ko‘rinib turardi. Uning cho‘qqisi tuman bilan qoplangan edi.

— Xo‘sh, yigitlar, — dedi kapitan Smollet, — bu yerni oldin hech kim ko‘rganmi?

— Men, ser, — dedi Silver. — Men bir savdo kemasida bo‘lganimda, bu yerda suv olgandik.

— Bu yerda langar tashlash uchun qulay joy bormi?

— Ha, ser. Skelet oroli deb ataladigan kichik orolning orqasida. U yerda qaroqchilar bo‘lgan. Mana bu baland tepalik — Durbin deb ataladi. Ular u yerdan kuzatib turishgan.

Kapitan unga xaritani ko‘rsatdi. Silver xaritaga ochko‘zlik bilan qaradi, lekin bu nusxa edi: unda qizil xochlar ham, yozuvlar ham yo‘q edi. U hafsalasi pir bo‘lganini yashirdi.

— Ha, ser, — dedi u, — juda to‘g‘ri chizilgan. Kim chizgan ekan?

Keyin u menga yaqinlashib, yelkamga qo‘lini qo‘ydi:

— Ah, Xokins, bu juda chiroyli orol. Bolalar uchun jannat. Cho‘milasan, daraxtlarga chiqasan, echkilarni quvlaysan. Men seni o‘zim bilan olib boraman.

Uning qo‘li yelkamda turganida men titrab ketdim. Lekin hech narsa sezdirmadim.

Iloji boricha tezroq doktorga yaqinlashib, shivirladim:

— Doktor, kayutaga boring, kapitan va skvayrni chaqiring. Men sizga dahshatli xabar aytishim kerak.

Doktor hech narsa sezdirmay, kayutaga tushdi. Bir oz o‘tib, meni chaqirishdi. Men bochkada eshitgan hamma narsani aytib berdim. Ular meni oxirigacha jim eshitishdi.

— Kapitan Smollet, — dedi skvayr, — siz haq edingiz, men esa eshak edim. Buyruqlaringizni kutaman.

— Men ham eshak edim, ser, — dedi kapitan. — Qo‘zg‘olonni oldindan sezish kerak. Lekin bu ekipaj meni ham aldadi. Endi uchta narsani aytaman. Birinchidan, biz ortga qaytolmaymiz — ular darhol isyon ko‘tarishadi. Ikkinchidan, bizda vaqt bor — xazina topilmaguncha. Uchinchidan, ba’zi dengizchilar halol. Kimlarga ishonish mumkin?

Biz sanab chiqdik: skvayr, uning xizmatkorlari Xanter, Joys va Redrut, doktor, kapitan va men — yettita. Ekipajda esa o‘n to‘qqiz kishi.

— Jim bizga eng ko‘p yordam bera oladi, — dedi doktor. — Dengizchilar unga ishonishadi, u esa kuzatuvchan bola.

— Xokins, — dedi skvayr, — men sizga ishonaman.

Men esa o‘zimni butunlay chorasiz his qilardim. Lekin aslida, voqealar g‘alati yo‘l bilan rivojlandi va bizning najotimiz, chindan ham, mening qo‘limda edi.