Long Jondan qochib qutulganimdan shunchalik xursand edimki, atrofdagi g‘alati yerga qiziqish bilan qaray boshladim. Botqoqli joydan o‘tib, qumli tepalikka chiqdim. Bu yerda men hech qachon ko‘rmagan gullar va daraxtlar o‘sardi. Ilonlar ham bor edi: biri qoya ustidan boshini ko‘tarib, shitirlagan ovoz chiqardi. Men bu ovoz qanchalik xavfli ekanini bilmasdim.

Keyin ovozlar eshitildi. Men qo‘rqib, daraxt orqasiga yashirindim va sekin emaklab, ovozlar tomonga yaqinlashdim. Kichik bir maydonchada Silver va ekipajdagi halol dengizchilardan biri — Tom — gaplashib turishardi.

— Og‘ayni, — derdi Silver, — men seni oltin deb bilaman. Agar men senga yaxshilik qilmasam, seni ogohlantirmagan bo‘lardim. Hammasi hal qilingan. Sen hech narsani o‘zgartira olmaysan. Men seni qutqarish uchun gapiryapman. Agar ekipaj bilsa, men bilan nima qilishadi, Tom?

— Silver, — dedi Tom, — sen keksasan, halol odamsan, yoki shunday deb hisoblashadi. Puling ham bor. Sen mard odamsan. Nega sen o‘sha iflos dengiz itlari bilan birgasan? Yo‘q, men ular bilan birga emasman. Agar Xudo meni...

Birdan uning gapini uzoqdan kelgan dahshatli qichqiriq bo‘lib yubordi. Keyin yana bitta, uzoq, og‘riqli faryod. Botqoq ustidan qushlar ko‘tarildi. Keyin hamma narsa jim bo‘ldi.

— Jon! — dedi Tom. — Bu nima?

— Bu? — Silver kulib qo‘ydi, lekin ko‘zlari shishaning parchasidek yaltiradi. — Bu Alan bo‘lsa kerak.

— Alan! — qichqirdi Tom. — Uning ruhi tinch bo‘lsin, u haqiqiy dengizchi edi! Jon Silver, sen mening do‘stim bo‘lgansan, endi emassan. Agar it bo‘lib o‘lsam ham, burchimni bajaraman. Sizlar Alanni o‘ldirdingizlar. Meni ham o‘ldiring, agar qo‘lingizdan kelsa. Lekin men sizga bo‘ysunmayman!

Shunday deb, u orqasiga o‘girilib, qirg‘oq tomonga yura boshladi. Lekin uzoqqa ketolmadi. Silver qichqirib, daraxt shoxini ushladi va qo‘ltiqtayog‘ini otdi. U Tomning yelkalari orasiga tegdi. Tom qo‘llarini ko‘tarib, yerga yiqildi. Silver esa maymundek chaqqonlik bilan, qo‘ltiqtayog‘isiz ham bir lahzada uning ustiga sakrab, pichog‘ini ikki marta uning tanasiga sanchdi.

Men hushimdan ketishimga oz qoldi. Butun dunyo ko‘z oldimda aylanib ketdi. O‘zimga kelganimda, Silver qo‘ltiqtayog‘ini qo‘ltig‘iga olib, shlyapasini kiyib turardi. Tom esa o‘tlar orasida qimirlamay yotardi. Qotil esa pichog‘ini o‘t bilan artardi. Atrofda hech narsa o‘zgarmagandek: quyosh porlardi, botqoqlarda bug‘ ko‘tarilar, tog‘ cho‘qqisi osmonga tik qarardi. Ammo mening ko‘z o‘ngimda hozirgina bir odam o‘ldirilgan edi.

Silver cho‘ntagidan hushtak chiqarib, bir necha marta chaldi. Men bu signal nimani anglatishini bilmasdim, lekin qo‘rquvim kuchaydi. Agar ular halol odamlarni o‘ldira boshlagan bo‘lsa, meni ham o‘ldirishlari mumkin edi. Men imkon boricha sekin, ovoz chiqarmay orqaga emaklab chiqdim va keyin jon-jahdim bilan yugura boshladim.

Ko‘zlarim ko‘r bo‘lgandek, qayerga yugurayotganimni bilmay yugurdim. Ikki tepalikning o‘rtasiga kelib qoldim. Bu yerda yangi dahshat meni to‘xtatdi.