Birinchi saboq: «hali» degan so‘zning kuchi. «Men matematikani tushunmayman» va «men bu mavzuni hali tushunmadim» o‘rtasidagi farq katta. Ikkinchisi eshikni ochiq qoldiradi. Bu kichik so‘zni o‘z ichki nutqimga qo‘shib olish men uchun eng foydali saboq bo‘ldi.

Ikkinchi saboq: xato — ma’lumot, hukm emas. Test natijasida noto‘g‘ri belgilangan har bir savol qayerda bilimim yetishmayotganini ko‘rsatadi. Xatolarni yashirish emas, ularni alohida daftarga yozib, tahlil qilish o‘sishning eng tez yo‘li.

Uchinchi saboq: qiyin vazifani tanlash. Har doim oson masalalarni yechib, o‘zimni aqlli his qilish yoqimli. Lekin haqiqiy o‘sish o‘zim hali uddalay olmaydigan, biroz qiyinroq masalalarda bo‘ladi.

To‘rtinchi saboq: boshqalarning muvaffaqiyatidan o‘rganish. Sinfdoshim imtihondan yuqori ball olsa, hasad qilish o‘rniga undan qanday tayyorlanganini so‘rash ancha foydali. Uning muvaffaqiyati mening imkoniyatlarimni kamaytirmaydi.

Beshinchi saboq: maqtovni to‘g‘ri qilish. Ukam yoki singlimga yordam berganda «sen juda aqllisan» o‘rniga «bu masalani boshqa usulda ham sinab ko‘rganing yaxshi bo‘ldi» deyishga harakat qilaman. Bu uni keyingi safar ham urinishga undaydi.

Oltinchi saboq: usulni o‘zgartirishdan qo‘rqmaslik. Bir xil usul bilan qayta-qayta urinib, natija chiqmasa, muammo harakatda emas, yondashuvda bo‘lishi mumkin. Ustozdan maslahat so‘rash, boshqa kitobdan o‘qish yoki mavzuni boshqa tomondan ko‘rish kerak.

Yettinchi saboq: o‘zimga mehribon bo‘lish. O‘suvchi fikrlash — o‘zini ayamay qamchilash emas. Muvaffaqiyatsizlikdan keyin o‘zimni kechirib, xotirjam tahlil qilish va yangidan boshlash ham shu fikrlash tarzining bir qismi.