Ertasi kuni tushga yaqin bolalar quruq daraxt oldiga belkuraklarini olish uchun kelishdi. Tom arvohli uyga borishga sabrsizlanardi, Gek ham shunday edi. Ammo birdan Gek dedi:

— Qara, Tom, bugun qaysi kun ekanini bilasanmi?

Tom hisoblab ko‘rdi va qo‘rquvdan ko‘zlari kattalashdi:

— Juma! Buni hech o‘ylamagan ekanman! Gek, juma kuni bunday ishni boshlash — eng yomon omad.

Shuning uchun ular u kuni Robin Gud o‘ynashdi va arvohli uyga shanba kuni tushdan keyin borishdi.

Uy kimsasiz, eski, devorlari qiyshaygan, yovvoyi o‘tlar bilan qoplangan, tomi qulab tushgan edi. Ular ichkariga qo‘rquv bilan, past ovozda shivirlab qadam qo‘yishdi, har qanday tovushga quloq solib, kerak bo‘lsa, qochishga tayyor turib. Bir oz vaqt o‘tgach, ular jasoratli bo‘lib qolishdi va hamma narsani ko‘zdan kechirishdi. Keyin belkuraklarini burchakka tashlab, yuqori qavatga chiqishdi. U yerda ham hech narsa topilmadi. Ular pastga tushmoqchi bo‘lishganda...

— Sss! — dedi Tom.

— Nima?

— Ss! Ana! Eshityapsanmi?

— Ha! Voy-voy! Qochaylik!

— Jim tur! Qimirlama! Ular eshikka kelyapti!

Bolalar polga yotishdi va taxtalardagi teshiklardan pastga qarashdi. Ikki kishi kirib keldi. Bittasi kar va soqov keksa ispan edi, u so‘nggi paytda shaharda bir-ikki marta ko‘ringan edi. Ikkinchisini ular hech qachon ko‘rmagan edi. Ispan yashil ko‘zoynak taqib, uzun oq soqol qo‘ygan edi.

Ular gaplasha boshlashdi va bolalar dahshat bilan anglashdi: «kar va soqov ispan» ovozi Badjahl Joning ovozi edi!

Joning sherigi ular qishloqda qandaydir «ish» qilishni rejalashtirgani haqida gapirardi. Jo esa avval qasos olishni xohlardi. Keyin ular uxlashga qaror qilishdi. Bir oz vaqtdan keyin sherigi uyg‘onib, Joni turtdi. Ular ketishga tayyorlanishdi.

— Endi bu pullarni nima qilamiz? — dedi sherik. — Olti yuz ellik dollar kumushda — og‘ir.

— Uni shu yerga ko‘mib ketamiz, keyin olamiz.

Badjahl Jo burchakka tiz cho‘kib, o‘choq toshini ko‘tarib, xalta chiqardi. U undan o‘zi va sherigi uchun yigirma-o‘ttiz dollar oldi, qolganini ko‘mish uchun pichog‘i bilan qaza boshladi.

Bolalar o‘z qo‘rquvlarini unutishdi. Ular har bir harakatni yondirilgan ko‘zlar bilan kuzatardi. Omad! Olti yuz dollar! Bu oltita bolani boy qilishga yetardi! Bu xazina qidirishning eng zo‘r omadi edi — qayerdan qazishni bilmaslik tashvishi yo‘q edi.

Jo qazir ekan, pichog‘i nimadir qattiq narsaga urildi.

— Hey! — dedi u.

— Nima?

— Chirigan taxta... yo‘q, bu quti! Bir yordam ber!

Ular qutini ochishdi. U oltin tangalar bilan to‘la edi! Bir necha ming dollar!

— Mana, sherik, bu yerda minglab dollar bor! — qichqirdi Jo.

— Bir yozda bu yerda Myurrel to‘dasi bo‘lgan deyishardi, — dedi sherik.

— Bilaman, — dedi Jo. — Mana bu ularning pullari.

— Endi o‘sha «ish»ni qilmaysan-ku?

— Qilaman! — dedi Jo, uning ko‘zlarida yovuz olov yondi. — Bu faqat o‘g‘irlik emas — bu qasos! Menga yordam kerak bo‘ladi. Ish tugagach, Texasga ketamiz.

— Mayli. Bu pulni nima qilamiz? Yana ko‘mamizmi?

— Ha. — (Tepada quvonch.) — Yo‘q! — (Tepada umidsizlik.) — Men deyarli unutibman. Bu belkurak ustida yangi tuproq bor edi! — Bolalar dahshatdan qotib qolishdi. — Belkurak bu yerda nima qilyapti? Kim olib keldi? Yo‘q, biz pulni bu yerda qoldirmaymiz. Uni mening yashirin joyimga olib boramiz — «Ikkinchi raqam»ga, xoch ostiga.

— Kim belkurak olib kelgan bo‘lishi mumkin? Balki ular yuqoridadir?

Bolalarning nafasi to‘xtadi. Badjahl Jo pichog‘ini qo‘liga olib, zinapoyaga qadam qo‘ydi. Zinapoya g‘ichirladi... Va to‘satdan chirigan taxtalar qulab, Jo pastga, qoldiqlar orasiga yiqildi! U so‘kinib turdi.

— Endi nima qilamiz? — dedi sherigi. — Agar ular yuqorida bo‘lsa, mayli, qolishsin. Kech bo‘lyapti.

Kechga yaqin ular xazina sandig‘ini olib, daryo tomon ketishdi.

Tom va Gek tizzalari qaltirab tushishdi. Ular oltinni qo‘ldan berganlari va belkurak olib kelganlari uchun o‘zlarini so‘kishdi. Endi ular Joning izidan borib, «Ikkinchi raqam» qayerda ekanini bilishga qaror qilishdi. Ammo Tomni boshqa bir dahshatli fikr qiynardi:

— Qasos? Gek, agar u biz haqimizda gapirgan bo‘lsa-chi?

Gek deyarli hushidan ketdi.