Tomning qarori qat’iy edi. U g‘amgin va umidsiz edi. U do‘stsiz, hech kim sevmaydigan bola edi. Agar ular uni haydashsa, mayli, ketadi. Ular o‘zlari keyin afsus chekishadi. U jinoyatchi hayotini tanlaydi. Boshqa yo‘l yo‘q edi.

Maktabdan uzoqlashganda, u maktab qo‘ng‘irog‘ining zaif tovushini eshitdi. Endi u bu tovushni hech qachon eshitmaydi! Bu juda achinarli, lekin u majbur edi. Uni sovuq dunyoga haydashdi, u bunga bo‘ysunishi kerak.

Shu payt u qasamli do‘sti Jo Harperni uchratdi. U ham qattiq, g‘amgin ko‘zlar bilan yurardi, yuragida katta va dahshatli niyat borligi aniq edi. Ma’lum bo‘lishicha, uning onasi qaymoq iste’mol qilganligi uchun uni jazolagan ekan — Jo o‘sha qaymoqni ko‘rmagan ham. Ko‘rinib turibdiki, onasi undan zerikkan va ketishini istaydi. Mayli, u ketadi.

Ikki bola yo‘l bo‘ylab ketar ekan, yangi ittifoq tuzib, bir-birlarini aka-uka sifatida qo‘llab-quvvatlashga va hech qachon ajralmaslikka va’da berishdi. Jo zohid bo‘lmoqchi edi: g‘orda yashab, non qoldiqlarini yeb, qachondir sovuq va mahrumlikdan o‘lishni xohlardi. Lekin Tomni eshitgandan so‘ng u jinoyatchi hayotining afzalliklari borligini tan oldi va qaroqchi bo‘lishga rozi bo‘ldi.

Sent-Peterburgdan uch mil pastda, Missisipi daryosi bir milga yaqin kenglikda bo‘lgan joyda, uzun, tor, o‘rmonli orol bor edi. Uning boshida sayozlik bor edi, va u odamsiz edi. U Jekson oroli deb atalardi. Bu joy maxfiy uchrashuv uchun ideal edi. Ular Gekelberri Finnni ham chaqirishga qaror qilishdi va u darhol qo‘shildi, chunki uning uchun barcha kasblar baribir edi.

Ular yarim tunda qishloqdan ikki mil yuqorida, daryo qirg‘og‘ining yolg‘iz joyida uchrashishga kelishdi. U yerda kichik yog‘och sol bor edi, ular uni egallab olishlari kerak edi. Har biri qarmoq va iloji boricha yashirincha o‘g‘irlangan oziq-ovqat olib kelishi lozim edi — qaroqchilarga mos tarzda.

Yarim tunga yaqin Tom qaynatilgan cho‘chqa go‘shti va bir necha boshqa narsalar bilan kelib, kichik tik qoyaning ustidagi zich butazorga yashirindi. Yulduzlar porlardi, hammayoq sokin edi. Ulkan daryo okeandek tinch yotardi. Tom bir lahza quloq soldi, ammo hech qanday tovush sukunatni buzmadi. Keyin u past, aniq hushtak chaldi. Pastdan javob keldi. Tom yana ikki marta hushtak chaldi.

— Kim u?

— Ispan dengizining Qora Qasoskori Tom Soyer. O‘zingizni tanishtiring.

— Qonli Qo‘l Gek Finn va Dengizlar Dahshati Jo Harper.

Bu ismlarni Tom o‘zining sevimli kitoblaridan tanlagan edi.

— Yaxshi. Parolni ayting.

Ikki ovoz tunning g‘amgin sukunatiga bir vaqtda bir xil dahshatli so‘zni pichirladi:

— Qon!

Shunda Tom cho‘chqa go‘shtini pastga tashladi va o‘zi ham pastga tushdi, terisi va kiyimlarini tirnab. Dengizlar Dahshati katta bir bo‘lak cho‘chqa go‘shti olib kelgan edi va uni bu yergacha olib kelish uchun juda charchagan edi. Qonli Qo‘l Gek esa qozon va bir qancha yarim qurigan tamaki barglarini, makkajo‘xori so‘tasini — trubka yasash uchun — o‘g‘irlab kelgan edi. Ammo qaroqchilardan hech biri chekmasdi.

Ular solni qirg‘oqdan itarishdi. Tom qo‘mondon bo‘ldi, Gek orqa eshkakda, Jo oldingi eshkakda. Tom kemaning o‘rtasida qo‘llarini ko‘kragiga qovushtirib, qovog‘ini solib, past, qattiq ovozda buyruqlar berardi:

— Shamolga qarshi burilsin!

— Bajarildi, ser!

Sol daryoning o‘rtasidan bir maromda borardi. Hech kim chindan ham «burilish» nima ekanligini bilmasdi, lekin buyruqlar baland ovozda bajarilardi.

Tom so‘nggi bor yoritilgan qishloqqa qaradi, u yerda yulduzlar ostida tinch uxlab yotgan. Bu joyda u sevgan va endi uni sovuq ko‘ngil bilan haydagan qiz bor edi. U qaroqchining sovuq yuzini ko‘rsatib, qishloq bilan xayrlashdi.

Taxminan ertalab soat ikkida sol orolning boshidan ikki yuz yard narida sayozlikka tegdi. Ular suvga tushib, yuklarini qirg‘oqqa olib chiqishdi. Solning eski yelkanini o‘rmonga olib kirib, chodir qilib, yuklarni yopishdi. O‘zlari esa qaroqchilarga munosib tarzda ochiq havoda uxlashga qaror qilishdi.

Ular katta yog‘och yonidagi o‘rmon chetida gulxan yoqishdi va qovurilgan cho‘chqa go‘shtini yeyishdi. Ular olovni o‘rab, qanday erkin ekanliklarini his qilishdi. Uzoq qishloqdan kelib, bu yovvoyi orolda qurollangan qaroqchilar bo‘lishdan ko‘ra yaxshiroq narsa yo‘q edi.

— Bu ajoyib emasmi? — dedi Jo.

— Ajoyib! — dedi Tom. — Maktabdagi bolalar bizni ko‘rsa, nima deyishardi?

— Nima deyishardi? Ular bu yerda bo‘lish uchun jonlarini berishardi!

Uyquga ketishdan oldin Tom va Jo o‘zlarini biroz noqulay his qilishdi. Ular cho‘chqa go‘shti va tuxumni o‘g‘irlaganliklarini esladilar. Bu shunchaki «olish» emas, oddiy o‘g‘irlik edi va Injilda bunga qarshi amr bor edi. Shuning uchun ular ichlarida qaror qilishdi: qaroqchi bo‘lsalar ham, o‘g‘irlik bilan bu ishni bulg‘amaslik kerak. Shundan keyin vijdonlari tinchlanib, uyquga ketishdi.