Ikki bola qishloq tomon chopardi, qo‘rquvdan tillari tutilib. Har bir to‘nka odamga, har bir daraxt dushmanga o‘xshardi. Ular nafaslari ichiga tushib, eski teri ustaxonasiga yetib kelishdi va qorong‘u joyga yashirinishdi.

— Gek, sence nima bo‘ladi? — shivirladi Tom, nihoyat nafasini rostlab.

— Doktor Robinson o‘lsa, dor bo‘ladi.

— Shunday deysanmi?

— Albatta, bilaman.

Tom bir oz o‘ylab turdi:

— Kim aytib beradi? Bizmi?

— Nima deyapsan? Agar biror narsa bo‘lib, Badjahl Jo dor ostiga tushmasa-chi? U bizni bir kun kelib o‘ldiradi, bu xuddi biz shu yerda yotganimizdek aniq.

— Men ham shuni o‘ylagandim, Gek.

— Agar birov aytsa, Maff Potter aytsin. U shunday ahmoqki. Doimo mast yuradi.

Tom jim qoldi. Keyin shivirladi:

— Gek, Maff Potter hech narsani bilmaydi. U qanday ayta oladi?

— Nega bilmaydi?

— Chunki Badjahl Jo pichoq urganda u hushsiz yotgan edi.

Bolalar jim qolishdi.

— Gek, sen chindan ham jim tura olasanmi?

— Tom, biz jim turishimiz shart. Bilasan-ku. Agar u bizni bilsa, bizni xuddi ikki mushukchadek suvga cho‘ktirib yuboradi. Kel, qasam ichamiz.

— Rozi. Bu eng yaxshisi. Qo‘l berib, qasam ichamizmi?

— Yo‘q, bu katta ish uchun yetarli emas. Yozib, qon bilan imzolash kerak.

Tom bu fikrni butun qalbi bilan olqishladi. Tun qorong‘u, joy qo‘rqinchli edi — bunday qasam uchun juda mos. U oy nurida yotgan qarag‘ay taxtasini oldi, cho‘ntagidan qizil tosh bo‘lagini chiqarib, sekin, mehnat bilan yozdi:

«Gek Finn va Tom Soyer bu haqda jim turishga qasam ichadilar, agar kimdir aytsa, shu joyda o‘lib, chirib ketsin».

Gek Tomning yozuv mahoratiga va baland uslubiga hayron qoldi. Ular barmoqlarini to‘g‘nog‘ich bilan teshib, bir tomchi qon chiqarishdi va bosh harflarini qo‘yishdi. Keyin taxtani devor yoniga ko‘mishdi, qasam yuragi bilan birga qulflandi.

Shu payt buzilgan bino ortidan birovning qadam tovushi keldi. Bolalar qotib qolishdi. Keyin uzoq, g‘amgin itning uvlashi eshitildi.

— Bu bizdan qaysi biri uchun? — shivirladi Gek. Xalq ishonchiga ko‘ra, it kimga qarab uvlasa, o‘sha o‘ladi.

Tom yoriqdan qaradi. It ularning orqasiga qarab, boshini ko‘tarib uvlardi.

— Gek! Bu bizga emas! Ana, u yerda kimdir uxlayapti!

Haqiqatan ham, binoning narigi burchagida birov xurrak otib yotardi. Oy nurida bolalar uni tanishdi: bu Maff Potter edi! It esa unga qarab uvlardi.

Bolalar sekin chiqib, uylariga tarqalishdi. Tom derazadan kirganda, tong otishiga yaqin edi. U ehtiyotkorlik bilan yechindi va uxlab qoldi. Sid aslida uxlamaganini u sezmadi.

Uyg‘onganda kech bo‘lgan edi. Nonushtada hamma jim edi. Keyin Polli xola uni xonaga chaqirdi. Tom endi tayoq bo‘ladi deb o‘yladi, ammo bundan battar narsa bo‘ldi. Xolasi yig‘lab, unga qanday qilib kampirning sochini oqartirib, uni qabrga yaqinlashtirayotganini aytdi. Tom urilganidan ko‘ra ko‘proq azob tortdi. U kechirim so‘radi, isloh bo‘lishga va’da berdi va xonadan chiqdi. Uning yuragi og‘ir edi.

Maktabda Jo Harper bilan birga ular kechagi qochish uchun jazolandilar. Tom o‘z partasiga o‘tirganda, qog‘ozga o‘ralgan bir narsa ko‘rdi. Uni ochdi. Ichida o‘sha mis shar bor edi. Bu so‘nggi tomchi edi. Tomning yuragi qayg‘udan siqildi.