Shohruh aka kamerani ta’mirga topshirdi. Usta tuzatish uchun ancha katta pul aytdi. Asilbek akasiga yolg‘on gapirmadi, mushuk haqida Bekzod aytganini aytdi. Shohruh aka jahl qilmadi, lekin qovog‘i soliq edi. O‘sha haftadagi uch to‘yni u kamerasiz o‘tkazib yubordi.

Asilbek o‘z cho‘ntak pulini akasiga berdi. Velosipedini sotmoqchi bo‘ldi. Bekzodga esa bir og‘iz ham ta’na qilmadi.

Bekzod buni eshitib, o‘zining yig‘ib qo‘ygan pulini olib keldi.

— Mana, ozgina yordam, — dedi u. — Kamera mening uyimda singan-ku.

— Kerak emas, — Asilbek uning qo‘lini qaytardi. — Mushukka sen javobgar emassan. Akam ham shunday dedi.

Bekzod pulni cho‘ntagiga qaytarib solarkan, bu so‘zlar unga har qanday ta’nadan og‘irroq tuyuldi.

Mana shu Bekzodni eng ko‘p qiynardi. Agar Asilbek urishsa, ayblasa, u o‘zini yengilroq his qilardi. Lekin do‘sti unga ishongan edi. Har safar Asilbek «mushuk» degan so‘zni aytganda, Bekzodning ichida nimadir burishib ketardi. U kechalari uxlay olmas, darslarda yonidagi do‘stiga qarashga uyalardi.

Bir kuni mushuk — oq-sariq, semiz, dangasa Paxmoq — ayvonda quyosh nurida uxlab yotganida, Bekzod uning yoniga o‘tirdi.

— Seni nohaq aybladim, — dedi u pichirlab. — Kechirasan.

Paxmoq bir ko‘zini ochib, yana yumdi. Unga baribir edi. Bekzodga esa baribir emas edi.