Uchinchi kuni Asilbek dars tayyorlash uchun uyiga ketgan, kamera Bekzodda qolgan edi. Bekzod oxirgi sahnani o‘zi suratga olishga qaror qildi: deraza tokchasiga qo‘yilgan kamera kechki quyoshni yozishi kerak edi.

U kamerani tokchaga o‘rnatdi va yozishni yoqdi. Keyin bir chetga o‘tib, telefoniga qaradi. Do‘stlaridan biri kulgili video yuborgan ekan. Bekzod uni ko‘rib, xonada kulib, raqsga o‘xshash harakat qildi va tirsagi bilan tokcha yonidagi stulni urib yubordi. Stul tokchaga tegdi, tokcha silkindi.

Kamera sekin og‘di va polga qulab tushdi.

Bekzodning yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U kamerani ko‘tardi. Obyektiv ustidagi oyna yorilgan, korpusning bir burchagi ezilgan edi. U tugmani bosdi. Ekran yondi, lekin obyektiv g‘alati shiqirlab, o‘z joyiga qaytmadi.

Bir soatdan keyin eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi. Asilbek kamerani olgani kelgan edi. Bekzod eshikni ochguncha miyasida yuzta fikr aylandi. Shohruh akaning qahrli yuzi, Asilbekning xafa ko‘zlari, buzilgan film, festival.

— Qalay? Oxirgi sahna chiqdimi? — so‘radi Asilbek quvnoq ovozda.

Bekzod nima deganini o‘zi ham keyin zo‘rg‘a esladi.

— Asil... Bir falokat bo‘ldi, — dedi Bekzod, ko‘zini yerdan uzmay.

— Mushugimiz tokchaga sakrab chiqdi, — davom etdi u. — Kamerani itarib yubordi. Men oshxonada edim. Kelsam, polda yotibdi.

Asilbek kamerani qo‘liga olib, uzoq jim turdi. Keyin chuqur xo‘rsindi.

— Mushuk, — dedi u sekin. — Na iloj. Seni ayblab bo‘lmaydi. Akamga o‘zim aytaman.