Imtihon xonasi eshigi oldida nazoratchi o‘qituvchi turardi. U Shahzodaning qizarib ketgan yuziga, to‘zg‘igan sochiga qarab, soatiga ko‘z tashladi.

— Kirishingiz mumkin, — dedi u. — Imtihon chiroq o‘chib qolgani uchun yarim soatga kechiktirildi. Hozirgina boshlanmoqda.

Shahzoda o‘z joyiga o‘tirib, chuqur nafas oldi. Komissiya raisi konvertni ochib, insho mavzusini doskaga yozdi. Xonada g‘ala-g‘ovur boshlandi: bu mavzuni hech kim kutmagan edi. Shahzoda doskaga qaradi va birinchi marta o‘sha kuni chin yurakdan kulib yubordi.

Doskada shunday yozilgan edi: «Hayotimdagi eng g‘alati kun».

U ruchkani — avtobusdagi notanish talabaning ruchkasini — qo‘liga oldi va yoza boshladi. Jim budilnik haqida, olma ushlagan singlisi haqida, ikki xil tufli va mazax qilgan kampir haqida. Qo‘g‘irchoqli sumka, qirq uchinchi avtobus, Chilonzordagi o‘n yettinchi maktab va kulib turib yordam bergan mo‘ylovli qorovul haqida. Har bir vergulni o‘z joyiga, har bir so‘zni imlo qoidasiga ko‘ra yozdi.

Bir haftadan keyin natijalar e’lon qilindi. Shahzoda eng yuqori ballni olgan edi. Inshosi esa maktab devoriy gazetasida «Imtihonning eng yaxshi ishi» deb chiqdi.

O‘sha kuni u uyga qaytayotib, non do‘konidan bir savat issiq non oldi va Chilonzordagi o‘n yettinchi maktab qorovuliga olib bordi. Qorovul inshoni o‘qib, yana baralla kulib yubordi.

Uyda esa uni Mubina kutib turardi.

— Opa, — dedi u jiddiy qiyofada, — qo‘g‘irchog‘im ham imtihon topshirdimi? U ham besh oldimi?

— Ha, — dedi Shahzoda va singlisini bag‘riga bosdi. — U ham, sen ham. Lekin endi mening budilnigimni hech qachon tinchlantirma.