— Nega yig‘layapsan? — so‘radi qorovul, ovozi yumshab.

Shahzoda hammasini aytib berdi: budilnikni, Mubinani, tuflini, qo‘g‘irchoqni, qirq uchinchi avtobusni. Qorovul tinglab, avval jiddiy turdi, keyin mo‘ylovi tebrana boshladi va oxiri baralla kulib yubordi.

— Kechir, qizim, — dedi u ko‘z yoshini artib. — Lekin bunaqasini kinoda ham ko‘rmaganman. Kel, qo‘lingdan nima keladi, ko‘raylik.

U telefonini olib, kimgadir qo‘ng‘iroq qildi. Besh daqiqadan keyin darvoza oldida eski sariq taksi to‘xtadi. Rulda qorovulning o‘g‘li o‘tirardi.

— Yunusobodga, o‘n yettinchi maktabga, — dedi qorovul. — Yo‘l haqini men beraman. Imtihonga kech qolgan qizni yetkazib qo‘y.

Taksi yo‘lga tushdi. Shahzoda haydovchining telefonidan onasiga qo‘ng‘iroq qildi. Onasi qo‘rqib ketgan ekan: u qizining pasportini ko‘rib, maktabga yugurgan va hozir darvoza oldida kutib turgan ekan.

Haydovchi yigit ko‘zgudan unga qarab, kulimsiradi.

— Otam har kuni bir qiziq voqea bilan uyga qaytadi, — dedi u. — Lekin bugungisi rekord bo‘ldi. Imtihoning qanaqa?

— Ona tili, — dedi Shahzoda. — Insho yozamiz.

— Unda yozadigan narsang ko‘p ekan, — kuldi yigit va mashinani tezlatdi.

Ular maktabga soat to‘qqizdan o‘n daqiqa o‘tganda yetib kelishdi. Onasi darvoza oldida pasport, ruchka va to‘g‘ri tufli bilan turardi. Shahzoda yo‘lakda tuflisini almashtirdi, onasini quchoqladi va imtihon xonasiga yugurdi.