Nonushtadan so‘ng biz yo‘lga chiqdik. Qaroqchilar qurollangan, belkurak va cho‘kich ko‘tarib olgan edilar. Men esa bel qismimga arqon bog‘langan holda, Silverning orqasidan yurardim. Arqonning uchi Silverning qo‘lida edi. To‘tiqush esa Silverning yelkasida o‘tirib, tinmay qichqirardi.

Ular xaritadagi yozuvni qayta-qayta o‘qishardi: «Baland daraxt, Durbin yelkasi, shimoli-shimoli-sharqdan bir ozroq shimolga. Skelet oroli, sharqi-janubi-sharq va sharqqa. O‘n fut.»

Biz Durbin tepaligi tomon yurdik. Yo‘l qumli tepalik bo‘ylab borar, qarag‘aylar va ziravor o‘simliklar ifori anqirdi. Qaroqchilar har bir baland daraxtni ko‘rib, «Mana u!» deb qichqirishardi.

Men esa Silverni kuzatib borardim. Uning yuzi butunlay o‘zgargan edi. Kechagi xushmuomala, mehribon oshpazdan asar ham qolmagan edi. Uning ko‘zlari xuddi och bo‘rinikidek yonardi, burun kataklari kengayib, har bir ovozga quloq solardi. Agar xazina qo‘liga tushsa, u va’dasini unutib, meni ham, doktorni ham sotishi aniq edi. Men buni his qilib turardim va har qadamda arqon meni bo‘ynimdan tortayotgandek bo‘lardi.

Qaroqchilar orasida ham xotirjamlik yo‘q edi. Ular bir-biriga ishonmay, oltinni qanday bo‘lishish haqida janjallashib borishardi. Silver esa ularning gaplariga goh kulib, goh qovoq solib javob berardi.

To‘satdan oldinda yurgan qaroqchi qichqirdi. Hamma unga yugurdi. Katta qarag‘ay tagida, yashil o‘tlar orasida, bir odamning skeleti yotardi. Uning atrofida kiyim qoldiqlari bor edi. Skelet g‘alati holatda yotardi: oyoqlari bir tomonga, qo‘llari esa boshi ustida, xuddi sho‘ng‘iyotgandek, to‘ppa-to‘g‘ri yo‘nalishni ko‘rsatib yotardi.

— Bu hazil, — dedi Silver. — Kompasni ol. Qo‘llar qaysi tomonni ko‘rsatyapti?

Ular tekshirishdi. Skelet to‘ppa-to‘g‘ri Skelet oroli tomonni ko‘rsatardi.

— Bu Flintning ishi, — dedi Silver. — U oltita odamni o‘ldirgan. Mana bu ulardan biri. Uni ko‘rsatkich qilib qo‘ygan. Kim bu? Uzun bo‘yli... Allardaysi bo‘lishi kerak.

Qaroqchilar qo‘rquvdan qaltirab ketishdi. Ular endi baland ovozda gapirmay, bir-biriga yaqinroq yurishardi.

— Flint o‘lgan, — dedi kimdir. — Uni o‘z ko‘zim bilan ko‘rganman. Lekin agar ruhlar yursa, Flintniki ham yurgan bo‘lsa kerak.

— U qattiq o‘lgan, — dedi boshqasi. — Romni qo‘msab, «Darbi Makgrou, rom keltir!» deb qichqirib o‘lgan.

— Bas qilinglar! — dedi Silver. — U o‘lgan va boshqa yurmaydi. Ruhlar hech kimga zarar qilmaydi. Yuringlar, dublonlar bizni kutyapti.

Biz yo‘lga tushdik. Lekin qaroqchilarning kayfiyati endi butunlay o‘zgargan edi.