Bu beshinchi qatnov oldingilarga o‘xshamasdi. Birinchidan, kichkina qayiq haddan tashqari yuklangan edi. Besh nafar katta erkak — ulardan uchtasi, Trelouni, Redrut va kapitan, olti futdan baland edi — qayiqni og‘ir qilib qo‘ygan edi. Yana porox, cho‘chqa go‘shti va non qoplari ham bor edi. Qayiq qirg‘og‘i suvga deyarli tegib turardi.

Ikkinchidan, suv qaytayotgan edi. Kuchli oqim bizni g‘arbga, kemadan nariga va qaroqchilarning qayiqlari turgan joyga olib ketardi.

— Men burilolmayman, ser, — dedim kapitanga. Men rulda edim, u esa eshkakda. — Oqim bizni olib ketyapti.

— Burilmang, — dedi kapitan. — Oqimga qarshi suzing.

Shu payt kapitan birdan ovozini o‘zgartirdi:

— To‘p!

Men qaradim. Kemada beshta qaroqchi to‘pni bizga to‘g‘rilashardi. Biz to‘pni kemada qoldirgan edik!

— Isroil Flintning to‘pchisi edi, — dedi Grey xirillab.

— Kim eng yaxshi otadi? — so‘radi kapitan.

— Mister Trelouni, — dedim men.

— Mister Trelouni, ulardan birini otib tushirsangiz bo‘ladimi? Iloji bo‘lsa, Xendsni.

Skvayr juda sovuqqon edi. U miltig‘ini tekshirib, nishonga oldi. Shu payt Xends engashdi va o‘q unga emas, to‘rtta qaroqchidan biriga tegdi. Qaroqchi yiqildi.

Uning qichqirig‘iga qirg‘oqdagi qaroqchilar ham javob berishdi. Ular daraxtlar orasidan chiqib, qayiqlariga yugurdilar.

— Ular kelyapti, ser, — dedim men.

— Unda tezroq suzing, — dedi kapitan. — To‘p bizga ko‘proq zarar yetkazadi.

Biz qirg‘oqqa yaqinlashdik. Shu payt to‘p gumburladi. Biz hech narsa ko‘rmadik, lekin to‘p o‘qi boshimiz ustidan uchib o‘tdi va havo to‘lqini qayiqni ag‘darib yubordi. Qayiq orqasi bilan uch fut chuqurlikdagi suvga cho‘kdi.

Hech kim halok bo‘lmadi. Biz suvdan chiqib keldik. Ammo eng yomoni — yuklarimizning yarmi cho‘kib ketdi. Beshta miltiqdan faqat ikkitasi qoldi: menikini men boshim ustida ko‘tarib turgandim, kapitanniki esa yelkasida osilgan edi.

Qaroqchilarning ovozlari yaqinlashardi. Biz qo‘rg‘on tomonga yugurdik. Qo‘rg‘onga yetganimizda, uning g‘arbiy burchagidan yetti qaroqchi, boshida boshliq Job Anderson, otilib chiqdi. Biz otdik. Ular ham otishdi. Bir qaroqchi yiqildi, qolganlari o‘rmonga qochdi.

Biz ham yo‘qotishga uchradik: Tom Redrut, skvayrning eng sodiq xizmatkori, yerda yotardi.

Skvayr uning yoniga tiz cho‘kib, uning qo‘lini o‘pdi.

— Men ketyapmanmi, doktor? — so‘radi Redrut.

— Tom, — dedim men, — sen uyingga ketyapsan.

— Avval ularni bir otsam bo‘lardi, — dedi u.

— Tom, — dedi skvayr, — meni kechir, ayt.

— Bu men uchun hurmatsizlik bo‘lardi, ser, — dedi Tom. — Lekin shunday bo‘lsin. Amin.

Bir oz jimlikdan so‘ng, u duo o‘qishimizni so‘radi. Keyin hech narsa demay, jon berdi.

Kapitan esa Britaniya bayrog‘ini olib, qo‘rg‘onning tomiga o‘rnatdi. Bu uni juda yengil tortgan ko‘rinardi.