Bir zamonlar bir shahzoda bo‘lgan ekan. U malikaga uylanmoqchi ekan, faqat haqiqiy malikaga. Shuning uchun u shunday malikani qidirib, butun dunyoni kezib chiqibdi. Ammo qayerga bormasin, nimadir to‘g‘ri kelmas ekan. Malikalar ko‘p ekan, lekin ularning haqiqiy ekanini bilish qiyin ekan — har birida nimadir to‘g‘ri kelmas ekan. Shunday qilib, u uyiga qaytib kelibdi va juda qayg‘uga botibdi, chunki haqiqiy malikaga juda-juda uylanishni xohlar ekan.

Bir kuni kechqurun dahshatli bo‘ron ko‘tarilibdi. Chaqmoq chaqib, momaqaldiroq gumburlabdi, jala chelaklab quyibdi — qo‘rqinchli edi! Birdan shahar darvozasini kimdir taqillatibdi, keksa qirol uni ochgani chiqibdi.

Darvoza oldida malika turgan ekan. Yo Xudo, yomg‘ir va bo‘rondan uning ahvoli qanday edi! Sochlari va kiyimlaridan suv sharillab oqar, oyoq kiyimining uchidan kirib, tovonidan oqib chiqardi. Ammo u o‘zini haqiqiy malika deb ataganmish.

«Xo‘sh, buni hozir bilib olamiz!» — deb o‘ylabdi keksa qirolicha. Ammo hech narsa demabdi, to‘g‘ri yotoqxonaga kirib, karavotdan barcha ko‘rpa-to‘shaklarni olib tashlabdi va karavot taxtasiga bitta no‘xat qo‘yibdi. Keyin no‘xatning ustiga yigirmata to‘shak, to‘shaklarning ustiga esa yana yigirmata par ko‘rpa to‘shabdi.

Mana shu to‘shakda malikani tunashga yotqizishibdi.

Ertalab undan qanday uxlaganini so‘rashibdi.

— Oh, dahshatli yomon! — deb javob beribdi malika. — Tun bo‘yi ko‘zimni yummadim! Karavotda nima bor edi, Xudo biladi! Allaqanday qattiq narsa ustida yotdim, butun tanam ko‘karib ketdi! Bu shunchaki dahshat!

Shunda hamma uning haqiqiy malika ekanini tushunibdi. Axir u yigirmata to‘shak va yigirmata par ko‘rpa ostidagi no‘xatni sezibdi-ya! Bunchalik nozik faqat haqiqiy malika bo‘lishi mumkin.

Shahzoda unga uylanibdi — endi u haqiqiy malika topganiga ishonar ekan. No‘xatni esa saroy xazinasiga qo‘yishibdi, agar uni hech kim olib ketmagan bo‘lsa, hozir ham o‘sha yerda turibdi.

Mana, bu chinakam voqea bo‘lgan!