Tom kitobga diqqatini qaratishga qanchalik urinsa, fikrlari shuncha chalg‘irdi. Yoz havosi dimiqqan, uyqu keltirardi. Yigirma beshta o‘quvchining ming‘irlashi asalarilar g‘uvvillashidek mudratardi. Uzoqda Kardiff tepaligi yashil o‘rmon bilan ko‘k osmon ostida yotardi.

Tom ozod bo‘lishni juda xohlardi. Uning qo‘li cho‘ntagiga tushdi va yuzi minnatdor quvonch bilan yorishdi. U sekin quti olib chiqdi va kanani uzun yassi stol ustiga qo‘ydi. Kana ham shu daqiqada xuddi Tomdek minnatdorlikni his qilgan bo‘lsa kerak, ammo xato qilgandi: u qochmoqchi bo‘lganda, Tom uni to‘g‘nog‘ich bilan boshqa tomonga burdi.

Tomning qadrdon do‘sti Jo Harper yonida o‘tirardi. U ham azob chekayotgan edi, endi bu o‘yin bilan darhol qiziqib ketdi. Ular stol ustiga chiziq tortishdi: kana kimning tomonida bo‘lsa, o‘shaning to‘g‘nog‘ichi bilan boshqariladi, boshqasi tegmaydi. O‘yin qizidi. Kana bir yoqdan ikkinchi yoqqa o‘tib turdi, bolalarning ikkalasi ham uning ustiga engashgan, dunyodagi boshqa hamma narsani unutgan edi.

Nihoyat Tom chidolmadi. Kana Joning tomonida uzoq qolib ketdi, Tomning barmoqlari qichiy boshladi va u to‘g‘nog‘ichini uzatdi.

— Tom, tegma!

— Ozgina aylantiraman, xolos.

— Yo‘q, ser, bu adolatsiz. Kanaga tegma!

— Kana meniki-ku!

— Chiziqdan o‘tdi, demak meniki!

Shu payt ularning yelkalariga og‘ir zarba tushdi. O‘qituvchi ancha vaqtdan beri oyoq uchida kelib, o‘yinni kuzatib turgan ekan. U ham o‘z hissasini qo‘shdi.

Tushlik paytida Tom Bekki Tetcherning yoniga uchib bordi va qulog‘iga shivirladi:

— Boshqalarga uyga ketyapman de. Burchakda ajralib, orqa yo‘l bilan qayt.

Shunday qilishdi. Ko‘p o‘tmay ular bo‘sh maktabda yolg‘iz o‘tirishardi. Doskada chizishdi, keyin gaplashib ketishdi. Tom baxtdan suzardi.

— Bekki, sen hech unashtirilganmisan?

— Bu nima degani?

— Unashtirilish, turmushga chiqish uchun.

— Yo‘q.

— Bo‘lishni xohlarmiding?

— Bilmayman. U qanday bo‘ladi?

— Hech narsa emas. Faqat bolaga hech qachon, hech kimga emas, faqat unga turmushga chiqaman deysan, keyin o‘pishasiz. Bor gap shu.

Qizni ko‘ndirish uchun Tom uzoq urindi. Oxiri u Tomning qulog‘iga «Seni sevaman» deb shivirladi, keyin ular o‘pishdi.

— Endi hammasi tamom, Bekki. Endi sen faqat meni sevasan va faqat menga turmushga chiqasan. Maktabga kelganda, atrofda hech kim bo‘lmasa, men bilan yurasan. Ziyofatlarda sen meni tanlaysan, men seni. Unashtirilganlar shunday qilishadi.

— Juda yoqimli ekan. Men bundan oldin bunaqasini eshitmagan edim.

— Ha, juda yoqimli! Men va Emi Lourens...

Bekkining ko‘zlari katta ochildi va Tom xatosini tushundi.

— Tom! Demak, men birinchi emasman!

Qiz yig‘lay boshladi. Tom uni yupatishga urindi, lekin qiz uni itarib, devorga yuz o‘girib yig‘layverdi. Tom mag‘rurligi bilan bir oz turdi, keyin yana yaqinlashdi:

— Bekki, men faqat seni yaxshi ko‘raman.

Javob yo‘q, faqat yig‘i.

Tom eng qimmatli boyligi — o‘tdon tutqichidan qolgan mis sharni chiqarib, qizga uzatdi:

— Bekki, buni olasanmi?

Qiz uni yerga urib yubordi. Shunda Tom maktabdan chiqib, tepaliklar osha uzoqlarga ketdi va o‘sha kuni qaytib kelmadi. Bekki esa ko‘p o‘tmay Tomni chaqira boshladi:

— Tom! Qayt, Tom!

Javob bo‘lmadi. Qiz yerga o‘tirib, yana yig‘ladi. Uning yuragi singan edi.