Burgut ularni kutib o‘tirmadi: qanotini bir qoqdi-yu, qoya ortiga g‘oyib bo‘ldi. Jahongir hafsalasi pir bo‘lib, telefonini cho‘ntagiga soldi. Shunda u havoning o‘zgarib qolganini sezdi. Pastdan, daradan oq bulut sekin-asta ko‘tarilib kelardi.

Besh daqiqa o‘tmay tuman ularni butunlay o‘rab oldi. O‘n qadam narida turgan archa kulrang soyaga aylandi, keyin u ham ko‘rinmay qoldi.

— Qaysi tomondan chiqdik? — so‘radi Madina. Uning ovozi tumanda bo‘g‘iq eshitildi.

— Ana u yoqdan, — Jahongir ishonch bilan qo‘lini cho‘zdi. Keyin qo‘lini boshqa tomonga burdi. Keyin tushirdi.

U telefonni chiqardi. Ekranda to‘qqiz foiz quvvat va «Aloqa yo‘q» yozuvi ko‘rindi. Xarita ilovasi esa ko‘k nuqtani bo‘m-bo‘sh yashil maydon ustida ko‘rsatib, aylanib turardi.

— Pastga tushaveramiz, — dedi Jahongir. — Pastda daryo bor, daryo bo‘ylab yursak, yo‘lga chiqamiz.

— To‘xta! — Madina uning yengidan ushladi. — Dadam nima degan edi, eslaysanmi? Adashsang, avval to‘xta.

— Yurgan sari uzoqlashasan, — davom etdi u. — Tumanda odam bir joyda aylanib yuraveradi.

— Bu yerda tunab qolamizmi? Tog‘ning o‘rtasida?

— Kerak bo‘lsa, ha. Bizni izlashadi. Izlaganda esa bir joyda turgan odamni topish oson.

Jahongir g‘ashi kelib, bir-ikki qadam pastga yurdi. Oyog‘i ostidan tosh ko‘chib, qayergadir uzoq dumalab ketdi. Tovush ancha vaqt o‘tib, juda pastdan eshitildi. U joyida qotib qoldi. Tuman ortida jarlik bor edi.

— Mayli, — dedi u sekin, ortga qaytib. — Sen haqsan. To‘xtaymiz.