Ko‘hakning xatosi

2090-yilning bahori edi. Nilufar har kuni ertalab maktabga havo tramvayida borardi. Shaffof vagon Siyob bozori ustidan shamoldek sirg‘alib o‘tar, pastda esa dronlar savatlarda yangi uzilgan qulupnay va issiq non tashishardi. Ko‘p qavatli uylarning tomlari quyosh panellari bilan qoplangan, ular orasidagi bog‘larda o‘rik gullab yotardi.

Samarqandda endi hamma narsani «Ko‘hak» boshqarardi. Bu shahar tizimi qadimiy tepalik nomi bilan atalgan bo‘lib, svetoforlarni ham, suv quvurlarini ham, hatto maktab oshxonasidagi menyuni ham kuzatib borardi. Uning yumshoq ovozi har bir uyda, har bir tramvayda eshitilardi.

Shahar ancha o‘zgargan edi. Zarafshon daryosi qayta to‘lib oqar, uning qirg‘oqlari bo‘ylab soyali xiyobonlar cho‘zilgandi. Ko‘chalarda benzin hidi butunlay yo‘qolgan, mashinalar shovqinsiz yurar, yozning jaziramasida esa maxsus tumanlatgichlar ko‘chalarga salqin suv zarralarini sepib turardi. Faqat Registon, Go‘ri Amir va Bibixonim o‘zgarmagan edi. Ularni shahar xuddi ko‘zining qorachig‘idek asrardi.

— Xayrli tong, Nilufar, — dedi Ko‘hak, qiz o‘rindiqqa o‘tirishi bilan. — Bugun havo harorati yigirma ikki daraja. Registon maydonida restavratsiya ishlari davom etmoqda, iltimos, o‘sha hududni aylanib o‘ting.

— Qaysi madrasada? — so‘radi Nilufar.

— Sherdor madrasasining peshtoqida. Robot-restavratorlar yaroqsiz holga kelgan koshinlarni almashtiryapti. Ish ertaga tugaydi.

Nilufar derazaga yuzini yaqinlashtirdi. Uzoqda Registonning uch peshtoqi ko‘rinardi. Sherdorning yuzida, sher va quyosh tasviri atrofida, kumushrang o‘rgimchakka o‘xshash robotlar emaklab yurishardi.