Bekatga yetib borganda u nafasini rostladi va birinchi marta o‘ziga qaradi. Oq ko‘ylak — joyida. Qora yubka — joyida. Oyog‘ida esa bitta qora tufli va bitta jigarrang tufli turardi. Jigarrangi onasiniki edi va ikki o‘lcham katta edi.

Bekatdagi kampir unga qarab, bosh chayqadi:

— Hozirgi yoshlarning modasini tushunib bo‘lmaydi.

— Bu moda emas, xola, — dedi Shahzoda. — Bu falokat.

Avtobus keldi. Shahzoda ichkariga chiqib, sumkasidan kalitini qidirdi va qo‘li qandaydir yumshoq narsaga tegdi. U sumkani ochdi.

Ichida qalam, ruchka va pasport o‘rnida pushti ko‘ylakli qo‘g‘irchoq, plastik choynakcha va uchta rang-barang qalam yotardi. Bu Mubinaning sumkasi edi. Ikkalasi ham bir xil ko‘k rangda, bir do‘kondan olingan edi.

Shahzoda telefonni oldi — u hamon o‘chiq. Pasport uyda. Ruchka uyda. Imtihonga yigirma besh daqiqa qolgan.

Avtobusdagi bir talaba yigit uning holatini ko‘rib, cho‘ntagidan ruchka chiqarib uzatdi.

— Imtihonmi? — so‘radi u. — Menda ortiqchasi bor. Omad!

— Rahmat! — dedi Shahzoda va birdan derazaga qaradi. Avtobus maktab tomonga emas, butunlay boshqa tomonga burilayotgan edi.