Nonushtadan so‘ng skvayr menga Long Jon Silverga xat berib yubordi. U «Durbin» qovoqxonasida ekan. Uni topish oson edi: u port bo‘ylab, lavhasida katta mis durbin chizilgan kichik qovoqxona edi.

Ichkarida tutun bilan to‘la xonada dengizchilar shovqin-suron qilib o‘tirishardi. Men ostonada to‘xtab qoldim. Shu payt yon xonadan bir odam chiqdi va men uni darhol Long Jon deb tanidim. Uning chap oyog‘i sonidan kesilgan bo‘lib, chap qo‘ltig‘ida qo‘ltiqtayoq ushlardi. Lekin u qo‘ltiqtayog‘ini shunchalik epchil ishlatardiki, xuddi qushdek sakrab yurardi. U juda baland bo‘yli, baquvvat odam edi; yuzi jambonday katta, oqish va oddiy, lekin aqlli va quvnoq edi. U kayfiyati juda yaxshi ekanini ko‘rsatib hushtak chalar, stollar orasida yurib, mehmonlar bilan hazillashardi.

Rostini aytsam, skvayrning xatida Long Jon haqida o‘qiganimda, men u kapitan Bons kutgan o‘sha bir oyoqli dengizchi bo‘lmasa edi, deb qo‘rqqan edim. Lekin bu odamni ko‘rib, xavotirim tarqaldi. Men kapitanni, Qora Itni va ko‘r Pyuni ko‘rgan edim, qaroqchi qanday bo‘lishini bilardim. Bu toza, quvnoq, xushchaqchaq xo‘jayinga sira o‘xshamasdi.

— Janob Silver, ser? — so‘radim men xatni uzatib.

— Ha, bolam, — dedi u. — Shu ismim. Sen kimsan? — Keyin skvayrning xatini ko‘rib, men bilan xuddi do‘stdek qo‘l siqishdi. — Ha! Bizning yangi kema bolamiz! Seni ko‘rganimdan xursandman.

Shu payt burchakdagi bir mehmon o‘rnidan turib, eshik tomon yo‘naldi. Men uni ko‘rdim va tanidim. Bu — «Admiral Benbou»ga birinchi bo‘lib kelgan, ikki barmog‘i yo‘q Qora It edi!

— Ushlang uni! — deb qichqirdim men. — Bu Qora It!

— Uning kimligi meni qiziqtirmaydi, — dedi Silver. — Lekin u hisobini to‘lamadi. Garri, yugur, ushla uni!

Eshik yonidagi bir dengizchi quvib ketdi.

— U Qora It edi, — dedim men. — Qaroqchilardan biri!

— Shunday qilib, — deb qichqirdi Silver, — mening uyimda qaroqchi o‘tiribdi! Ben, Garriga yordam ber! Morgan, sen u bilan birga o‘tirgan eding-ku. Uni ilgari ko‘rganmisan?

— Yo‘q, ser, — dedi keksa, qo‘ng‘ir yuzli Morgan.

— Uning ismini bilmasmiding?

— Yo‘q, ser.

— Bilsang ham bo‘lmaydi, Tom Morgan, — dedi Silver qattiq. — Bu yerda bunday odamlar bilan bitta stolda o‘tirganing uchun seni bu uyga boshqa qo‘ymayman. U senga nima deyayotgan edi?

— Kemalarning tubini tozalash haqida gapiryapti edi, — dedi Morgan.

— Kemalarning tubini tozalash! Juda yaxshi mavzu. Joyingga o‘tir, Tom.

Keyin u menga qarab, ovozini pasaytirdi:

— Bu yaxshi odam, Tom Morgan, faqat sal tentakroq. Endi ayt-chi, Qora It? Yo‘q, men uni tanimayman. Lekin uni ilgari bir marta ko‘rgandek bo‘ldim. U ko‘r bir gado bilan birga kelardi.

— Albatta, — dedim men. — Men o‘sha ko‘rni ham tanirdim. Ismi Pyu edi.

— Pyu! — deb qichqirdi Silver qattiq hayajonlanib. — Ha, xuddi o‘sha! Ey xudoyim, skvayr Trelouni nima deydi? Mening qovoqxonamda qaroqchi ichib o‘tiradi!

U qovoqxona bo‘ylab qo‘ltiqtayog‘i bilan taqillatib yurdi, stolga mushtladi va shunchalik g‘azablangan holatga kirdiki, uni sudyaning oldida ham himoya qilgan bo‘lardim. Garri va Ben qaytib kelishdi: Qora It olomon ichida yo‘qolib qolgan ekan.

Silver men bilan birga skvayrning oldiga bordi. Yo‘lda menga kemalarni, ularning jihozlarini, dengiz atamalarini tushuntirib, eng qiziqarli hikoyalarni aytib berdi. Men u eng yaxshi kema do‘sti bo‘lishini angladim. Skvayrga u Qora It voqeasini shunchalik qiziqarli va to‘g‘ri aytib berdiki, doktor ham, skvayr ham u bilan rozi bo‘lishdi.

— Hammaga — tushdan keyin kemaga! — dedi skvayr.

— Xo‘p, ser, — dedi oshpaz va ketdi.

— Trelouni, — dedi doktor, — men umuman olganda sizning tanlovlaringizga ishonmayman. Lekin bu Jon Silver menga yoqdi.

— U ajoyib odam, — dedi skvayr.