Ertasiga ertalab biz ishga kirishdik. Oltinni g‘ordan qirg‘oqqa, keyin qayiqda kemaga tashish kerak edi. Bu ish uch kun davom etdi.

Men g‘orda oltinni xaltalarga joylab o‘tirardim. Bu juda zavqli ish edi. U yerda har xil tangalar bor edi: ingliz, frantsuz, ispan, portugal tangalari; Georg va Lui tasvirlari tushirilgan tangalar, dublonlar, sakkiz realli tangalar, Sharq tangalari — ip yoki o‘rgimchak to‘ri kabi naqshli, yumaloq va to‘rtburchak, o‘rtasi teshik tangalar. Dunyoning deyarli har bir burchagidan tangalar bor edi. Ular kuzgi barglardek son-sanoqsiz edi. Bularni sanab chiqish uchun belim og‘rib, barmoqlarim charchardi.

Qolgan uchta qaroqchi bizni bezovta qilmadi. Bir kecha biz tepalikdan ularning mast qo‘shiqlarini va qichqiriqlarini eshitdik.

— Bechoralar, — dedi doktor, — ular kasal va mast.

Kapitan bilan maslahatlashgach, ularni orolda qoldirishga qaror qildik. Biz ularga ko‘p porox, o‘q, tuzlangan go‘sht, dorilar, kiyim, arqon va tamaki qoldirdik.

Nihoyat bir kuni ertalab biz langarni ko‘tardik va Shimoliy ko‘rfazdan chiqdik. Qirg‘oq bo‘yidagi qumda uch qaroqchi tiz cho‘kib, qo‘llarini cho‘zib, iltijo qilishardi: ularni bu yerda tashlab ketmasligimizni so‘rashardi. Doktor ularga qaytib, bir xalta sovg‘a qoldirdi. Lekin biz ularni olib ketolmasdik: ular yo‘lda isyon ko‘tarishlari aniq edi. Ular ketayotganimizni ko‘rib, bizni otishdi. O‘q kapitanning boshidan o‘tib, yelkanni teshib yubordi. Shundan keyin biz ularni boshqa ko‘rmadik.

Kemada odam juda kam edi. Har birimiz ikki-uch kishining ishini qilardik. Kapitan esa kemada, palubada yotib, buyruq berardi. Biz Ispan Amerikasining eng yaqin portiga bordik, u yerda yangi dengizchilar yolladik.

O‘sha portda biz qirg‘oqqa chiqib, bir kechani shaharda o‘tkazdik. Qaytganimizda kemada faqat Ben Gann bor edi. U xijolat tortib, bizga Silver qochib ketganini aytdi. U qochishiga Ben Gannning o‘zi yordam bergan ekan. Silver o‘zi bilan bir xalta oltin tangani ham olib ketgan edi — uch-to‘rt yuz gineya.

— Bu odam ketgani yaxshi, — dedi Ben Gann. — Agar u qolsa, ser, bizni hammamizni o‘ldirgan bo‘lardi.

Biz ham shunday deb o‘yladik va undan bunchalik arzonga qutulganimizdan xursand edik.

Qisqa qilib aytganda, biz Bristolga sog‘-salomat yetib keldik. «Ispanyola»dan chiqqan odamlardan faqat besh kishi qaytdi. «Ichishdi va iblis qolganlarini oldi», deydi qo‘shiqda. Lekin biz hech bo‘lmaganda ichmagan edik.

Har birimiz o‘z ulushimizni oldik. Kimdir uni aqlli ishlatdi, kimdir esa yo‘q. Kapitan Smollet dengizdan ketdi. Grey o‘z ulushini tejab, o‘qidi, endi u kema egasi va shturman bo‘ldi. Ben Gann esa ming funt sterlingni o‘n to‘qqiz kunda sarflab yubordi — aniqrog‘i, o‘n to‘qqiz kunda gado bo‘lib qoldi. Keyin uni bir qishloqqa qorovul qilib qo‘yishdi. U yerda u qishloq bolalari bilan do‘stlashdi, yakshanba kunlari cherkovda qo‘shiq aytadi.

Silver haqida esa boshqa hech narsa eshitmadik. Bu dahshatli bir oyoqli dengizchi endi butunlay hayotimdan ketdi. Balki u qora tanli xotini bilan birga topishgandir va to‘tiqushi kapitan Flint bilan qayerdadir rohat-farog‘atda yashayotgandir. Umid qilamanki, shunday: chunki narigi dunyoda uning umidi kam.

Kumush quymalar va qurollar hamon Flint ko‘mgan joyda yotibdi. Ular u yerda qolaversin. Hech qanday kuch meni yana o‘sha la’nati orolga qaytara olmaydi. Hozir ham ba’zan tunlari to‘lqinlarning qirg‘oqqa urilishini eshitaman yoki o‘rnimdan sakrab turaman, quloqlarimda esa kapitan Flintning chiyildoq ovozi yangraydi:

— Sakkiz real! Sakkiz real!