Kechasi biz hamma narsani tartibga keltirishga ulgurdik. Tong otishi bilan yelkanlar ko‘tarildi. Men hayotimda birinchi marta dengiz tomon ketayotgan kemadagi shovqin-suron va quvonchni his qildim.

— Barbekyu, qo‘shiq ayt! — deb qichqirdi kimdir. Dengizchilar Silverni shu laqab bilan chaqirishardi.

— Eski qo‘shiqni! — dedi boshqasi.

— Xo‘p, og‘aynilar, — dedi Long Jon va hammasi birga kuylay boshlashdi:

«O‘n besh odam — o‘likning sandig‘ida, Yo-ho-ho, bir shisha rom!»

Bu qo‘shiqni eshitib, men bir zumda o‘z «Admiral Benbou»mga qaytdim va kapitan Bonsning ovozini eshitgandek bo‘ldim. Lekin tez orada yelkanlar shamolga to‘ldi, qirg‘oq orqada qoldi va men oldinda turgan sarguzashtlar haqida o‘ylay boshladim.

Safar umuman olganda yaxshi o‘tdi. Kema mustahkam, ekipaj epchil, kapitan esa o‘z ishini yaxshi bilardi. Lekin ikki-uch voqea bo‘ldi. Birinchidan, shturman Errou kapitan o‘ylaganidan ham yomonroq chiqdi. U ichkilikka mukkasidan ketgan ekan va ko‘pincha mast holda yurardi. Uni kim rom bilan ta’minlayotganini hech kim bilmasdi. Bir qorong‘i tunda u g‘oyib bo‘ldi. Hech kim uning qanday dengizga tushib ketganini ko‘rmadi.

— Dengizga tushib ketibdi! — dedi kapitan. — Xo‘sh, janoblar, bu bizni uni zanjirband qilish zaruratidan qutqardi.

Boshliq dengizchi Job Anderson shturman vazifasini bajardi. Isroil Xends esa — tajribali, keksa dengizchi — rulni boshqardi. U Long Jonning yaqin do‘sti edi.

Long Jon Silver esa ekipaj orasida qandaydir ajoyib obro‘ga ega edi. Kema chayqalganda ham, u qo‘ltiqtayog‘ini bo‘yniga bog‘lab olib, ikki qo‘lini bo‘sh qoldirar va ishini bemalol bajarardi. Bir yo‘lak bo‘ylab arqonlar tortilgan edi, u ularni ushlab, xuddi yerda yurgandek kema bo‘ylab yurardi.

— Barbekyu oddiy odam emas, — dedi menga dengizchilardan biri Isroil Xends. — U yoshligida maktabda o‘qigan, xohlasa kitobdek gapiradi. Va mard! Sher uning oldida hech narsa emas. Men uni to‘rt kishini qo‘li bilan ushlab, boshlarini bir-biriga urganini ko‘rganman.

Oshxonani u hamisha toza tutardi. Tovalar yaltirab turardi, burchakda esa qafasda to‘tiqush o‘tirardi.

— Kel, Xokins, — derdi u menga, — keksa Jon bilan suhbatlash. Mana, kapitan Flint bilan tanish — men to‘tiqushimni mashhur qaroqchi sharafiga shunday atayman. Kapitan Flint, safarimiz muvaffaqiyatli bo‘lishini bashorat qil.

To‘tiqush esa shunday tez qichqirardiki, xuddi Silverga javob berayotganday edi:

— Sakkiz real! Sakkiz real! Sakkiz real!

— Bu qush, Xokins, ikki yuz yoshda bo‘lsa kerak, — derdi Silver. — U Ingland bilan, buyuk qaroqchi bilan suzgan. U Madagaskarda, Malabarda, Surinamda, Providensda, Portobeloda bo‘lgan. U cho‘ktirilgan kumush kemalarni ko‘rgan. Shuning uchun «sakkiz real» deb qichqirishni o‘rgangan. Uch yuz ellik ming sakkiz realni ko‘rgan, Xokins!

— Kemaning tagini tozala! — deb qichqirardi to‘tiqush.

— Ha, sen buni ham bilasan, qushcha, — derdi Silver unga shakar berib.

Keyin u qandaydir yomon so‘zlarni aytardi.

— Ana, — derdi Silver, — loyda yursang, toza bo‘lib qololmaysan. Bu bechora begunoh qush menga qarab so‘kinyapti. U xuddi shunday so‘kinardi, hatto ruhoniy oldida ham.

U shunday tantanali qo‘l ko‘tarib aytardiki, men uni dunyodagi eng yaxshi odam deb o‘ylardim.