Navoiy «Mahbub ul-qulub»ni umrining oxirida, ko‘p narsani ko‘rib-bilgan bir donishmand sifatida yozdi. Asarda u hech kimni ayamaydi: podshohni ham, olimni ham, savdogarni ham yaxshi va yomon tomonidan ko‘rsatadi. Shu bilan birga, u odamga umid bilan qaraydi: har bir kasbning halol egasi bor, har bir nuqsonning davosi bor.

Bu hikmatlarni bir martada yodlab olish shart emas. Haftada bittasini tanlang va shu hafta davomida unga amal qilib ko‘ring: masalan, gapirishdan oldin o‘ylash yoki ustozingizga rahmat aytish. Navoiyning o‘zi ham shuni istagan bo‘lardi: so‘z o‘qilish uchun emas, amal qilinish uchun aytiladi.